Thomas
Mede-oprichter
Thomas is ex-paracommando en hij zit vandaag nog altijd bij de reserve. Het leger gaf hem een vuistregel die hij nooit meer heeft losgelaten: first one in, last one out. Je vertrekt pas als de mensen die er zelf niet uit raken buiten zijn.
Dat maakt van hem geen held, het is gewoon zijn antwoord op onrechtvaardigheid. En die ziet hij overal, zelfs in kleine dingen. In een bakkerij waar een oudere man aan de verkeerde betaalterminal staat en wordt aangesproken alsof hij niet meer helder is.
Hij zag het ook thuis. Zijn vrouw had lange tijd pijn waar niemand raad mee wist. Ze werd van de ene dokter naar de andere gestuurd, onderzoek na onderzoek, en ondertussen werd ze meer en meer in twijfel getrokken. Ze moest dokters blijven overtuigen dat die pijn er echt was.
Ze werd behandeld, maar moest strijden om gehoord te worden.
Toen Thomas defensie verliet, deed hij dat met een plan. Hij wilde iets kunnen bouwen, schoolde zich om tot softwareontwikkelaar, met een master in AI, en kwam terecht in de farmaceutische sector. Daar zag hij van dichtbij hoe traag de zorg beweegt, en hoe zelden de patiënt het vertrekpunt is.
Nu vecht hij op een andere manier voor dezelfde mensen. Met dezelfde vuistregel als brandstof.
